Арамызда бұл дүниенің жалған әрі өздерінің мәңгі еместігін және күндердің күнінде қабірде жалғыз қалып, есеп беретін күннің туатынын ұмытып кететіндер аз емес. Және де тек ақырет үшін ғана жақсы амалдар жасап, бұл дүниені ескермейтіндер, яғни, өзінің отбасылық міндеттеріне, істеп жүрген жұмысына, қызметіне немқұрайлы қарайтындар да жетіп жатыр. Бұл – шектен шығушылық. Бұл дүние мен ақыреттің арасында теңгерім бар ма? Бар болса сол теңгерімді қалай орнатуға болады? Алла Тағала нәсіп еткен бұл дүние рахатынан құр алақан қалмай, сонымен қатар, мәңгілік өмірді де есімізден қалай шығармауға болады? 

«Аятул Курси» – Құран аяттарының төресі. Әбу Һұрайрадан (оған Алла разы болсын) жеткен хадисте Пайғамбарымыз (оған Алланың салауаты мен сәлемі болсын): «Әр нәрсенің шыңы бар. Шын мәнінде, Құранның шыңы – «Бақара» сүресі. Ол сүреде Құран аяттарының төресі бар. Ол – «Аятул-Курси», – деген (Термизи). Бұл аяттың көптеген артықшылығы бар. «Аятул Курсидің» артықшылығын баяндайтын хадистерге тоқталсақ.

Алланың алдында адамдай қадірлі жаратылыс иесі жоқ екендігі белгілі. Құдай Тағала  адам баласына сұлу бейне мен ақыл парасаттылық беріп, әрі жер бетінде үстемдік қылсындеп әлем жаратылысын адам үшін бағынышты етіп қойған екен. Енді ақылы бар осындай  керемет жаратылыс иесі бола тұра  басына қандайда бір сынақ келсе сабыр етпестен өзін - өзі қалайша жазғырып,зұлымдық жолында суицидке  апаруға болады.

Мағынасы: «Уа, адамзаттың Раббы! Қиындықты жоюшы. Дерттерге шипа беруші. Өзіңнен басқа шипа беруші жоқ. Ауру-сырқат түгілі аурудың ізі де қалмайтындай шипа бере гөр».

Жұмһұр ғалымдары талақ беруші сөйлей алсын немесе мылқау болсын оның жазбаша талақ беруі ауызша айтылғанның орнын басатынына бірауыздан келіскен. Алайда жазбаша талаққа ниеттің шарт етілуі тартысты мәселе[1].