Осы біз қандай сөздерді айтып жүрміз? Үйде, жұмыста, достарымыздың арасында не айтамыз? Осы туралы ойланып көрдіңіз бе? Бір хадисінде Алла елшісі (с.ғ.с.): «Кімде-кім Аллаға және ақирет күніне иман келтірсе, игі сөздер айтсын немесе үндемесін» дейді. «Басқа пәле – тілден» деген халқымыз да тіліміздің өзімізге жау екенін меңзеген. Ғайбат сөйлеу, біреуді жамандау, менсінбеу – наданның ісі.

Әр халықтың өзін танытатын әрі ұстанатын қасиетті салт-дәстүрлері бар. Алланың аяты мен Пайғамбарымыздың (с.ғ.с.) хадис шәріптерінен кейін орын алатын қазақ елінің де ұстанған өз салт-дәстүрлері бар. Егер дәстүр жойылатын болса, сол халықтың өзі де жойылары сөзсіз. Біз кезекті мақаламызды дін мен дәстүр сабақтастығына арнай отырып, қазақтың салт-дәстүрлерінің бірі — «Сарқыт» жайында бірер сөз қозғағанды жөн санадық.

Тiл — Алла Тағаланың пенделерiне берген ұлық нығметтерінің бiрi. Аузымызға кішкентай болып сиып тұрғанымен, яғни көлемi кiшкентай болғанымен, өте үлкен қызмет атқарады. Бұл дүниеде адам баласының иманды немесе имансыз екендiгi тiлдiң куәлiк беруi арқылы мәлiм болады. 

Иман – адам баласына берілген ең ұлы нығмет, жүректің көктемі мен нұры. Ол – сенің Әлемдердің Раббысының сүйікті құлы екендігіңді айғақтайтын рухани «мөр». Ислам ғұламалары: «Иман – құлшылықпен артады, күнәлармен кемиді»деген. Демек, иман бір орнында тұрмайды; оны үнемі күтіп, баптап отырмаса, әп-сәтте шашып алуымыз әбден мүмкін.

Ислам дінінде адамның дүниеден өтуі оның жауапкершілігінің толық аяқталғанын білдірмейді. Егер марқұмның тірі кезінде адамдарға немесе Алла Тағала алдындағы өтелмеген міндеттері болса, оларды өтеу мәселесі ерекше маңызға ие. Сондықтан шариғатта қайтыс болған адамның қарызын өтеу – артында қалған туыстарының және мұрагерлерінің басты міндеттерінің бірі ретінде қарастырылады. Қазақ халқы да ежелден бұл мәселеге ерекше мән беріп, «қарызбен кеткен адамның рухы тыныш болмайды» деген түсінікті ұстанған.